آورى است ( كه انسان در آن نشاهء خواهد و ديد و رسيد ) 58 فى الغضب العطب : هلاكت در خشم گرفتن است . 59 فى الحرص الشّقآء و الغضب : خشم و بدبختى در حرص و آزمندى است . 60 فى الموت راحة السّعدآء : آسايش نيكبختان در مردن است . 61 فى الدّنيا راحة الأشقياء : آسايش بدبختان در دنيا ماندن است . 62 فى الانفراد لعبادة اللّه كنوز الأرباح : گنجهاى سودمنديها در اين است كه انسان ( كار را به جائى رساند كه ) در عبادت يكهّ و فرد باشد . 63 فى اعتزال أبناء الدّنيا جماع الصّلاح گرد آوردن شايستگى و خوبى در كنار كشيدن از دنيا زادگان است ( و از فسقها و فجورها آسوده بستن ) 64 فى العواقب شاف أو مريح : پايان كارها شفا دهنده يا آسايش بخشنده است . 65 فى كلّ برّ شكر : در هر كار نيكى سپاسگذارى است . 66 فى كلّ نسمة اجر : در مردم زدنى مزد و اجرى است ( اگر خير بود ثواب و اگر شرّ بود عقاب است ) . 67 فى المواعظ جلاء الصّدور : موعظتها زدايندهء زنگهاى سينه‌ها هستند . 68 فى اخلاص النّيّات نجاح الأمور : رستگارى و بر آمدن كارها در پاكى نيّتها است . 69 فى الضّيق و الشّدّة يظهر حسن المودّة : در تنگى و سختى خوبى محبّت و دوستى پديدار مى گردد 70 فى احتقاب المظالم زوال القدرة : از بين بردن قدرت و توانائى در كسب مظالم و ستمكارى بر بندگان است . 71 فى سعة الأخلاق كنوز الأرزاق : گنجهاى روزيها در گشادگى ( سينه‌ها ) و خوش خوئيها است . 72 فى حسن المصاحبة يرغب الزّفاق : در نيكو همنشينى كردن رفقا به انسان مايل ميشوند . 73 فى خلاف النّفس رشدها : نفس را به راه راست بردن در مخالفت كردن با آن است . 74 فى طاعة النّفس غيّها : گمراهى نفس در فرمان بردارى او است . 75 فى الاستشارة عين الهداية : سر چشمهء هدايت در مشورت كردن است . 76 فى طاعة الهوى كلّ الغواية : تمام گمراهى در فرمان بردارى هوا است .